We schrijven het jaar 1902. De heren Smith en Wesson ontmoeten elkaar aan de voet van de Niagara Falls. De ene besteedt zijn tijd aan het schrijven van weerstatistieken; de andere om lichamen op te vissen die door de stroomversnellingen van de Niagara waren opgeslokt.
Een uitzonderlijke ontmoeting. Net zoals die van deze twee mannen met de jonge journaliste Rachel Green. Zij heeft een zeer uitzonderlijke droom en slaagt erin om de twee mannen in haar project te betrekken.
Wat er staat te gebeuren vat Mevr Higgins kort samen: “We glijden af in het niets. In een godvergeten gat waar een prachtige waterval ons er elke dag aan herinnert dat grootheid de natuurlijke loop van de wereld is.”
In de wachtkamer van dokter Stern zitten zes patiënten. Ieder van hen hoopt dat deze vermaarde psychiater hen kan verlossen van hun kleine onhebbelijkheden. Schelden, alles tellen, alles controleren, bang zijn voor dit, bang zijn voor dat….
Is dat nu zo erg? Voor hen niet, maar voor anderen….
Vandaar dat ze nu op consultatie komen. Wanneer dokter Stern niet komt opdagen, organiseren ze zelf een groepstherapie…
Laurent Baffie weet met dit toneelstuk niet alleen een mooie balans te vinden tussen de lach en de traan maar geeft deze mensen vooral een warme plek in ons hart. Het is tenslotte niet omdat zij een probleem hebben dat zij ge-tic-t zijn.”
Hij is alleen, want hij neemt geen vakantie terwijl zijn vrouw en zijn zoon op skireis zijn. En dus gaat hij na het werk iets drinken in een bar… Zij, ook alleen. In de bar komt het tot een gesprek. Het klikt, hij nodigt haar uit voor nog een drink bij hem thuis, en dat ziet zij – ondanks hun aanzienlijk leeftijdsverschil – echt wel zitten… Tot daar het uitgangspunt. Weinig origineel, want de expositio van meer dan een handvol komedies. Maar hoe het intrige zich verder bij hem thuis ontwikkelt, dat is pas origineel. Een rollercoaster! Een roetsjbaan van wendingen en emoties, waarmee Assous de toeschouwer voortdurend op het verkeerde been zet. Met een onverwachte afloop. Maar daarover iets loslaten zou jammer zijn.
